
Szczęść Boże!
Dowiedziałam się niedawno, że istniejecie i żyjecie intencją modlitwy za kapłanów. Ja już od kilku lat praktykuję i modlę się za nich, ale nie zawsze tak było.
Mieszkam za granicą i miałam słabe relacje zarówno z Kościołem, jak i z Bogiem. Dopiero kiedy sama zaczęłam szukać z Nim kontaktu, coś się zmieniło. Słabo znam tutejszy język, ale zaczęłam chodzić do kościoła, nawet na Msze Święte odprawiane w tym języku. Wtedy poznałam ks. Marka z Polskiej Misji Katolickiej, posługującego w tym kościele.
Za granicą życie księży wygląda inaczej niż w Polsce. W tamtym czasie potrzebowałam rozmów na różne trudne, życiowe tematy. Nie było nikogo, z kim mogłabym tak otwarcie porozmawiać o wierze, życiu i Bogu. Było to kilka lat temu. Ksiądz Marek przeszedł już na emeryturę i wyjechał do swojej wytęsknionej Afryki, w której spędził połowę swojego życia, pracując na misjach.
To właśnie w tym czasie przystąpiłam do róży różańcowej, w której modlimy się za kapłanów, o nowe i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. Po każdej dziesiątce różańca dołączyłam modlitwę „Pod Twoją obronę” w intencjach naszego papieża Franciszka oraz modlitwę za ks. Marka, aby wypełniła się wola Boża w jego powołaniu i życiu.
W międzyczasie poznałam jednego z podopiecznych z Afryki, który również jest księdzem. Mając taki wzór i opiekuna, nie mógł wybrać inaczej. Przyjechał, ponieważ otrzymał szansę studiowania teologii na jednym z europejskich uniwersytetów. Nie ma łatwo. Władze uczelni nie są mu zbyt przychylne, a do tego dochodzą problemy rodzinne. Od jego bliskich dzielą go tysiące kilometrów. Zaczęłam więc modlić się również za niego.
Gdy ksiądz Marek wyjechał, został tutaj sam. Wiem, jak to jest być samemu w obcym kraju, często spotykać się z nieprzychylnymi spojrzeniami i napotykać kłody rzucane pod nogi. Staram się wraz z moim przyjacielem pomagać mu, jak tylko możemy – nie tylko modlitwą, ale również wsparciem finansowym, rozmową i odwiedzinami. Ważne jest, aby nie czuł się opuszczony i w razie jakichkolwiek problemów miał przynajmniej kogoś, z kim może szczerze porozmawiać. Staramy się być użyteczni na tyle, na ile potrafimy.
Niedawno była jakaś akcja „Adoptuj księdza”. Miała trwać tylko przez określony czas, ale ja kontynuuję tę modlitwę, więc ksiądz Bartłomiej również jest otoczony moją codzienną modlitwą.
Co daje mi ta modlitwa? Pokój.
Księża, których Bóg stawia na mojej drodze, są pełni dobrej i żywej Ewangelii. Są przede wszystkim ludźmi – również mają swoje uczucia i cierpią. Bóg nie odebrał im emocji ani uczuć. Tęsknią za rodziną, przyjaciółmi i miejscami, które są im bliskie. Idą sami przez życie, a inni również nie oszczędzają im nieprzyjemności.
Szanujmy, proszę, naszych kapłanów. Oni także mają swoje granice. Dlatego niektórzy stają się zgorzkniali i nieprzyjemni. Jednak przy bliższym poznaniu zauważycie, że mogą stać się Waszymi najlepszymi sprzymierzeńcami w drodze nawrócenia i pomóc Wam zbliżyć się do kochającego Boga.
Tak było ze mną. Nawet moi znajomi, dzięki bliższemu poznaniu kapłanów, zmienili swoje nastawienie do nich.
Pomagajcie, jak możecie – modlitwą, rozmową, zainteresowaniem się ich codziennością i problemami. Nie bądźmy egoistami, myśląc, że to księża są tylko dla nas. My również jesteśmy dla nich!
Mimo że wybrali życie w celibacie, nie muszą być sami. Mają przecież nas – wspólnotę wiernych, którzy nie będą traktować kapłaństwa przedmiotowo.
Bóg zapłać, że mogłam się wypowiedzieć. Wspomagajcie swoich kapłanów i módlcie się za nich. Jeśli ich zabraknie, nie będzie również nas. Będziemy szukać Boga, ale nie będzie nikogo, kto mógłby nam o Nim opowiedzieć.
Bóg zapłać!
— Agnieszka

