Panie Jezu Chryste, Ty, który oddałeś wszystko, który dałeś Kościołowi serce przebite, ręce rozpięte i spojrzenie pełne miłości — przychodzimy dziś do Ciebie jako wspólnota modlących się. Nie z tytułami, nie z zasługami, ale z sercami, które pragną być blisko Twojego. Z sercami, które wierzą, że modlitwa ma moc, że miłość nie jest naiwnością, że wierność cicha, ukryta, codzienna — przemienia świat bardziej niż najgłośniejsze słowa. Dziękujemy Ci za to spotkanie. Za tych wszystkich, którzy przyjadą, którzy trwają, którzy się modlą — w domach, w ciszy, w ukryciu. Za kapłanów, którzy powiedzieli Ci „tak”, choć nie zawsze wiedzieli, dokąd to „tak” ich zaprowadzi. Za tych, którzy potrzebują naszej modlitwy, nawet jeśli nigdy o nią nie poproszą. Za tych, którzy się pogubili — i za tych, którzy mimo wszystko trwają. Jezu — spraw, aby miłość i modlitwa szły zawsze razem. Abyśmy nie byli tylko tymi, którzy wymagają — ale tymi, którzy kochają. Abyśmy nie tylko stali w cieniu ołtarza — ale stawali w Twojej obecności, niosąc kapłanów na rękach modlitwy, w ciszy i wierności. Pobłogosław, Panie, wszystkich uczestników tej pielgrzymki — pielgrzymów i prelegentów, kapłanów i osoby posługujące, organizatorów i świadków Twojej łaski. Ogrzej serca tych, którzy fizycznie nie mogą być obecni, ale duchowo łączą się w modlitwie. Niech każdy gest, każde słowo, każde westchnienie stanie się darem i wonią miłą Tobie — i przyniesie pokój, światło i nadzieję wszystkim, którzy tego dnia będą szukać Ciebie i Twojej woli. Niech z tego spotkania na Jasnej Górze rozchodzą się kręgi miłości — coraz szersze, coraz głębsze. Niech jedność ludzi modlitwy stanie się światłem dla świata, w którym tyle jest podziału. Niech Twoja Matka, Maryja — Ta, która zna tajemnicę milczącego towarzyszenia — otuli każdego kapłana płaszczem macierzyńskiej obecności. Daj nam serca, które kochają cicho. Daj nam ręce, które nie znużą się trwaniem. Daj nam wiarę, która nie pyta o efekty, ale ufa Tobie — zawsze. Bo przecież Ty sam jesteś odpowiedzią. Amen.